<body bgcolor="#FFFFFF">
vergane-glorie.nl is een urban explorers website over de vergane glorie van leegstaande
fabrieken. urban exploration in Nederland wordt helaas bijna elke leegstaande
fabriek hermetisch afgesloten. Zo valt het niet mee voor ons eigen industrieel
erfgoed vast te leggen Voor echte leegstand, verschillende verlaten plaatsen zoals
psychiatrisch ziekenhuizen en oude mijnen gaan we dan ook met grote regelmaat
naar de ons omringende landen Uckange Frankrijk Zeebrugge Carcokes Hasard Cheratte Hassard Cheratte
Belgie Nordhorn Duitsland. Onze website staat vol met fotografie. Het is een fotosite
met abandoned places, leegstaande fabrieken. Urban explorers gaan bepakt met fotocamera
op ontdekking in de verlaten krochten van de industriele revolutie. UE, urbex, Wij leggen
het industrieel erfgoed, our industrial heritage, vast en hebben deze op onze
website vergane-glorie.nl gepresenteerd. Links: <p><a href="http://www.urbanexplorers.nl" target="_blank">www.urbanexplorers.nl</a></p>
<p><a href="http://www.forgotten-places.com" target="_blank">www.forgotten-places.com</a></p>
<p><a href="http://urbanexploration.2link.be" target="_blank">http://urbanexploration.2link.be</a></p>
<p><a href="http://www.cheapdeals.nl/" target="_blank">www.cheapdeals.nl</a></p>
<p><a href="http://www.fotocollectief.nl">http://www.fotocollectief.nl</a><br>
onder meer foto's van Hans Klopper en Bianca van der Werf (zie reacties in ons
gastenboek)
Na enkele overnames en fusies kwam de fabriek bekend te staan onder de naam Koninklijke Verenigde Leder (KVL). Op het hoogtepunt werkten er zo'n 1200 mensen in de fabriek. Sinds 2000 echter staat de lederfabriek er verlaten bij.
Het uit 1924 stammende ketelhuis is zonder meer het meest interessante gebouw van het KVL complex. Met name de door S.E.M. Thomson-Houston et Carels uit Gent gebouwde stoommachine met draaistroomgenerator die destijds de fabriek draaiende hield (omdat het energienet nog niet zo was ingericht dat de fabriek er op kon vertrouwen), vormt een speerpunt onder de Oisterwijkse nostalgisten die restauratie en behoud van dit rijksmonument nastreven. Op de achterwand is ook nog de in 1940 aangebrachte wandschildering van een leerlooier voor een wereldbol te zien.
De Haarense groot-ondernemer Copal, eigenaar van het voormalig ledercomplex, werkt aan plannen om (na sanering van de grond) op het KVL-terrein woningen en commerci‘le ruimtes te bouwen. Voor het ketelhuis is een horecabestemming voorzien. Voorlopig zijn het nog plannen en moeten er nog inspraakrondes gehouden worden en het zal dus nog wel even duren voor de eerste steen gelegd wordt maar het is natuurlijk fantastisch als karakteristieke oude gebouwen op deze manier een nieuw leven krijgen en deel uitmaken van het proces om ons erfgoed te behouden.
De Wageningse Berg
"Sensatie op de berg
is enkel wat het volk hier blieft
en geeft dat af en toe verlies
dan nemen wij dat ook voor lief"
(uit: "Naar de berg", het clublied van fc Wageningen)
'Het verlies', het failliessement van fc Wageningen in 1992, namen de fans zeker niet 'voor lief', getuige de websites en weblogs waarop dapper wordt gestreden en gelobbied voor een herleving van de reeds vergane glorie van hun stadion en hun club.
Het toeval wilde dat wij, nadat wij (naar aanleiding van een tip van Symen) bij een bouwput in Wageningen waren aanbeland, op de terugweg langs 'De Wageningse Berg', het vroegere thuishonk van fc Wageningen, reden.
Dimitri, onze voetbalfanaat, reeds bekend met de droevige geschiedenis van het stadion en de club, stelde voor daar een kijkje te gaan nemen.
In opdracht van hotel De Wageningse Berg werd in 1899 een sportveld aangelegd; in eerste instantie voor het houden van concour - hippiques.
In 1911 huurt W.V.V. Wageningen voor het eerst het sportterrein.
Het huurcontract wordt in 1918 niet verlengd zodat de club uit moet wijken naar andere lokaties.
Op 18 mei 1924 speelt de club in de eerste klasse en een jaar later loopt het contract met het indertijd gehuurde speelveld af.
De wageningse voetbalclub ziet zich genoodzaakt 'De Wageningse Berg' opnieuw te huren, ondanks de erbarmelijke toestand waarin het stadion verkeerd.
In de zomer van 1925 wordt het stadion opgeknapt en op 20 september 1925 opent de wethouder het venieuwde stadion door middel van de aftrap van de vriendschappelijke wedstrijd tegen E.D.O. uit Haarlem.
In 1940 besluit de gemeenteraad het stadion te kopen met als doel er een gevarieerd sportterrein voor de wageningse bevolking van te maken.
In het laatste jaar van de WOII verandert 'De Berg' in een totale chaos.
Tijdens de oorlogshandeling 'Market Garden' wordt het stadion geplundert door de nazis.
Alles wat maar enigzins bruikbaar was, werd meegenomen: doelpalen, afrasteringen en zelfs de tribune werden weggesleept.
Van een stadion was toen weinig sprake meer.
Het speelveld was een verzameling granaattrechters.
Na de oorlog werd het hout van het stadion in beslag genomen in verband met de wederopbouw.
Fc Wageningen was op dat moment een 1e klasser, maar speelde op een 3e rangs veld.
De Veluwe Post (24-12-'47) deed verslag van de wedstrijd Wageningen - Go Ahead: "Glijdend en balancerend in modder en slijk moesten de spelers maar zien, hoe ze zichzelf in evenwicht moesten houden".
De KNVB dreigde met afkeuring.
Er volgde een grondige renovatie die ruim een jaar in beslag zou nemen ('48 - '49).
Hierna komt 'De Berg' in een opwaartse spiraal terecht.
Er komen nieuwe tribunes, de kleedkamers krijgen douches en elektriciteit, er worden pershokjes en een televisieplatform geinstalleerd evenals een spelerstunnel, hekwerken, een buitentoillet enz.
In 1974 bereikt de club zelfs de eredivisie en in 1980 staat fc Wageningen wederom in de eredivisie.
Na een rapport van de KNVB, waarin de bond voorwaarden stelt voor accomodatieverbetering, wordt een kunstlichtinstallatie aangelegd.
Deze wordt tijden de bekerwedstrijd fc Wageningen - PEC Zwolle op 4 februari 1981 in gebruik genomen.
Het stadion verkeert nu in topconditie.
Echter, het lot heeft beschikt in een minder florisante toekomst.
De club bouwt schuld op schuld op tot in 1992 de belastingdienst het failliessement van fc Wageningen aanvraagt.
Een reddingspoging van de wageningse buissinessclub om onder de naam 'stichting VC Wageningen '92 ' een herstart te maken, mocht niet baten.
Zo kwam er tegen het eind van 1992 een eind aan de bijzondere geschiedenis van de Wageningse voetbalclub en trad het verval in van 'De Berg', het aan fc Wageningen onlosmakelijk verbonden stadion.
Kort na het over de kop gaan van VCV Zeeland, moest ook fc Wageningen er de brui aan geven.
Sportjournalist Erik Wijnacker doorzag hier nog een complottheorie met de KNVB als hoofdverdachte.
De schoenenreus, de grootste sponsor van de club, inde destijds zijn verlies, maar zag geen heil in verdere financiele ondersteuning van de gedoodverfde club. Wageningen, eens een grote naam op de kaart van voetbalminnend nederland, verwerd tot een annoniem dorpje, ergens in Gelderland, met slechts een vervallen stadion als herinnering aan de glorietijden van weleer.
Atoglas, Leeuwarden 2006
Een hele kleine update dit keer, ik was in m'n eentje zo'n beetje in mijn achtertuin aan het fotograferen (ik woon nog geen 500 meter van de fabriek vandaan). Helaas werd ik al snel nadat ik binnen was gestoord door de bewaking, die 24 uur per dag op het terrein aanwezig was...
Een interessante cocktail van chemische verbindingen, met hele rare stofjes. Zo karakteriseren milieukundigen de bodem onder de Leeuwarder plexiglasfabriek Atoglas. De meeste vervuiling is afkomstig van de vroegere knoopjesfabriek Casolith, die zich in 1920 bij het spoor aan Achter de Hoven vestigde. Het bedrijf maakte tot 1992 kunsthoorn van caseine, een onschadelijke stof die gewonnen werd uit koeienmelk. Hierbij werd echter ook de giftige alcoholachtige stof formaldehyde toegepast. Het grondwater raakte hiervan doordrenkt. De tweede irriterende stof die veel in de grond voorkomt, is methylacrylaat. Dit werd vanaf 1958 gebruikt voor de productie van plexiglas. De sluiting was dus een drama voor de 130 werknemers, maar de omwonenden hadden weinig verdriet. Zij vonden het doodeng, zo'n chemische fabriek midden in hun woonwijk. Na de ramp in Enschede waren ze doodsbenauwd geworden voor brandgevaar. Ze vreesden in zoÍn geval voor gifwolken en explosies.
Toen Atoglas het plan om de fabriek in 2006 te sluiten bekend maakte, overheerste ongeloof bij de medewerkers. De laatste jaren had het bedrijf juist veel ge¥nvesteerd in de Leeuwarder fabriek, om te voldoen aan kwaliteits- en milieueisen. En hoewel de fabriek vier jaar lang verlies leed, was er juist het laatste jaar weer een positief resultaat behaald. Deze winst was een gevolg van kostenbesparingen, waarvoor juist het personeel zich had ingezet. Voor de werknemers, die in staking waren gegaan, was kamerbrede steun. Zo zette voormalig staatssecretaris Karien van Gennip van economische zaken zich in om de fabriek open te houden door contact op te nemen met moederconcern Total om die te bewegen af te zien van sluiting van de fabriek. Van de laatste dertig medewerkers van Atoglas (ooit waren het er 130) bleven er nog zeven in dienst om de fabriek te ontmantelen. Handelaren uit de hele wereld hebben onderdelen van de acrylaatplatenfabriek gekocht. Voor bijna alles is een nieuwe bestemming gevonden. De directie van Atoglas heeft de productie overgebracht naar Frankrijk.
Chocoladefabriek De Baronie, Alphen aan de Rijn
Ongezien binnenkomen was er ditmaal niet bij voor ons. De passerende auto's, fietsers en voetgangers op de verrassend drukke industrieweg langs het hek waarlangs wij probeerden in te breken, konden genieten van het schouwspel van drie jongens die bepakt en bezakt probeerden een wankel hek met prikkeldraad te trotseren. Eenmaal het stuk braakliggend terrein achter de fabriek overgestoken, werden we andermaal getrakteerd op een klauterpartij toen de toegang tot de fabriek gebarricadeerd bleek met hekwerken; nog steeds vol in het zicht. Enfin, we waren binnen.
Begin jaren twintig van de vorige eeuw richtten de partners Barents, Roth en Niewenhuis de Baronie op waarvan de naam een samenvoeging is van hun namen. In 1982 namen zij de in 1896 opgerichte chocoladefabriek De Heer over waarna het bedrijf zijn huidige naam Baronie - De Heer B.V. aannam.
De produktie van de chocolade is de laatste jaren sterk geautomatiseerd met als gevolg de bouw van modernere fabrieken, maar ook de sluiting van verouderde fabrieken zoals die in Alphen aan de Rijn.
Sinds de sluiting in 2001 staat de fabriek er verlaten bij. Het pand is nog tijdelijk antikraak bewoond geweesd, maar door de toenemende overlast van vandalen en andere ongenode bezoekers, besloten de kraakwachters in 2005 te vertrekken. Niemand wilde de sloopkosten betalen en de herbestemmingsplannen bleven door eindeloze onderhandelingen op de plank liggen. Daar kwam nog bij dat een gedeelte van het pand tot monument verklaard was en behouden moest blijven. Bedoeling was dat op het terrein kantoren, winkels en appartementen gebouwd zouden worden. Eind 2005 gooide een grote brand ook nog eens roet in het eten. De monumentale vleugel waar de hoofdingang zich bevond, brandde volledig uit. Uitgerekend het gedeelte dat behouden had moeten blijven. Grappen over ongeduldige investeerders deden al snel de ronde.
In april 2007 heeft de eigenaar van het voormalige Baronieterrein, Chris Bosman, het complex verkocht aan Green Real Estate, de investeringsmaatschappij van textielmagnaat Jan Zeeman, die het zal gaan ontwikkelen. De Alphenaren hopen maar dat hiermee een einde komt aan de langslepende onderhandelingsgeschiedenis van deze 'doorn in het oog'.
29 en 30 oktober hebben we een bezoek gebracht aan de oude Oranjeboom
brouwerij in Breda. Hoewel er al een deel van het complex was gesloopt, hebben
we toch nog heel wat foto's kunnen maken. De locatie was een tip van Fleur van
Zuilen, die ook samen met ons een dag op pad is geweest. Meer informatie over
dit project volgt later deze week. Overigens is vergane-glorie fotograaf Barth
op dit moment in Estland en probeert daar ook nog wat verlaten Sovjet-gebouwen
vast te leggen. Hopelijk zijn deze foto's ook binnenkort op deze site te zien.
Vergane-glorie fotograaf Barth is inmiddels terug uit Estland en heeft daar
ook verlaten Sovjet-gebouwen gefotografeerd. De resultaten van zijn trip zijn
binnenkort op deze site te zien. Inmiddels zijn we ook weer met z'n drieën
wezen fotograferen. Het weekend van 19 november zijn we naar de AVIS-verffabriek
in Westzaan en camping 'De Molshoop' in Hilversum geweest. De foto's zullen
zo snel mogelijk worden toegevoegd, de foto hiernaast geeft vast een eerste
indruk. We zijn onder andere al in Nordhorn Duitsland geweest,Êveel vergane
glorie daar, in Uckange Frankrijk, bij de inmiddels gesloopte Carcokes Zeebrugge
ook wel bekend als Zwankendamme in het beroemde Le Valdor Liege, Luik en het
daar dichtbij gelegen Hasard Cheratte Hassard Cheratte hasard cherrate een klein
urban explorer bedevaartsoord. Ondanks dat le Hasard Le Hassard al in 1977 is
gesloten staat alles er nog statig bij. De meeste gebouwen dateren uit het begin
van de vorige eeuw. De voormalige mijn staat tegen een helling in het dorpje
cheratte in de buurt van Luik. Het gangencomplex van de mijn bevindt zich onder
de aangrenzende heuvels. Tegenover het gesloten hek bij de ingang bevinden zich
een aantal (bewoonde) woningen. Bij de voormalige ingang staat een bord waar
wordt gewaarschuwd voor waakhonden. Hangt dit bord er nog uit 1977?! We besluiten
een poging te wagen binnen te komen via de heuvels aan de achterzijde van de
mijn. Na een zware tocht door dichte bramenstruiken omhoog en langs een erg
steile helling naar beneden staan we aan de bovenkant van een muur van ongeveer
6 meter hoog. Een poging om je hier hangend aan de muur te laten vallen lijkt
onverstandig. De bodem is zeker niet egaal en de kans op verstuikingen is aanwezig.
Bovendien horen we het geblaf van honden. Het is niet duidelijk of de honden
zich op het terrein van de oude mijn bevinden, maar met het bord dat we bij
de ingang hebben gezien nog in gedachten besluiten we weer omhoog te gaan om
te proberen dichter in de buurt van het hoofdgebouw uit te komen. De afdaling
naar het hoofdgebouw blijkt eenvoudig. Een aantal minuten later arriveren we
in het hoofdgebouw. Binnen ontpopt zich een verlaten vergeten wereld. In de
verkleedvertrekken hangen nog lappen stof afkomstig van wat ooit een kledingstuk
moet zijn geweest. Schoenen en laarzen staan verlaten al vele tientallen jaren
op dezelfde plaats, onaangeroerd. Je hebt het idee dat de arbeiders ieder moment
weer binnen kunnen komen lopen, niet gestoord door jouw aanwezigheid. Hasard
Hassard is speciaal en laat je de realiteit van vervlogen tijden ervaren. UE,
urbex, Avis verffabriek Westzaan Via een berichtje van Hans Klopper uit Leiderdorp,
zie het gastenboek, hoorden we van een leegstaande blauwselfabriek in Westzaan.
De eerste tekenen van een bedrijf op de plaats van de huidige fabriek dateren
uit het begin van de 18e eeuw. In 1702 werd de (waarschijnlijk) eerste directeur
van de blauwselmakerij aangesteld. De blauwselmakerij bestond in die tijd uit
een zogenaamde ÔrosmolenÕ (een molen die werd aangedreven door een paard), en
stond op de plek waar nu de fabriek staat. Het werk in de blauwselmakerij was
smerig werk, waarbij veel stof vrij kwam. Alles in de molen werd daardoor blauw,
ook het paard dat de molen aandreef. De naam van het bedrijf werd daarom toepasselijk
Òde blauwe hengstÓ. Als je nu binnenkomt in de fabriek, zoÕn 300 jaar later
is de blauwe gloed ook weer aanwezig. Daar waar eens die molen stond staat nu
een fabriek, maar de kleur is dezelfde. De kleur die de werknemers hier meer
dan 300 jaar heeft beziggehouden. Dortmund Hüttenhalle Huttenhalle Phoenix
West Tot aan de sluiting in 1998 was Phoenix West meer dan 100 jaar lang de
plek voor de Dortmunder staalindustrie Nadat de productie werd stilgelegd zijn
delen van de fabriek ontmanteld en overgebracht naar China, maar zoals je op
de foto's kan zien is er ook heel veel blijven staan. We wilden in eerste instantie
graag zowel Phoenix West als Phoenix Ost fotograferen, maar helaas, alles in
Phoenix Ost was al gesloopt. urban exploration nederland Het hele voormalige
industrieterrein was kaal, er wordt op die locatie een luxe wijk (inclusief
een klein meer) aangelegd. Gelukkig hadden we op dit ruim 110 hectare grote
West terrein alleen al hele dag nodig om alles te bekijken. Toch blijft het
tragisch: dit was vroeger hoogwaardige industrie, maar ingehaald door de tijd,
is dit wat er van is overgebleven.. Kasteel Mesen
Een beetje urban explorer schuwt het avontuur natuurlijk niet. Als er een weekendje 'half-ingezakte-gebouwen-fotograferen' op het programma staat neemt deze dan ook niet zijn intrek in een luxe onderkomen; zijn avontuurlijke karakter dwingt hem er toe er met de tent op uit te trekken en Õs avonds in de wilde natuur zijn kamp op te slaan.
Aangezien ook wij voldoen aan het hierboven beschreven stereotype beeld van de urban explorer ging ook bij ons fotografieweekend van 7-10 september 2006 de kampeeruitrusting mee. Daar waar 2,5 jaar geleden, bij het begin van onze avonturen als fabriekstoerist (zie nordhorn) camera, tent, slaapmatje, slaapzak en tandenborstel voldeden bestaat de kampeeruitrusting van nu uit een compleet assortiment be- of onnodigheden. Zo is daar bijvoorbeeld een luchtbed, een pomp, een grote hoeveelheid bier, chips en knabbels, vacuŸm verpakte braadworsten, tomatosoup (for consumption cold), de onvermijdelijke tom-tom die de auto precies daar brengt waar we moeten zijn, en natuurlijk de elektrische tandenborstel (decadentie ten top).
Alleen het kamperen in de vrije natuur heeft aan luxeheid niets gewonnen. Nog steeds wordt elke avond voor het donker een geschikte plek opgezocht waar het tentenkamp kan worden opgezet. Vervolgens wordt het kampvuur opgestookt en wordt genoten van de braadworsten en, naarmate de bierhoeveelheid slinkt, de sterke verhalen. En zo zijn we vrijbuiter gebleven, zij het op een aan deze moderne tijden aangepaste manier.
Dan nog kasteel Mesen. Soms staat alleen de voorgevel en zie je vanaf buiten door de vensters rechtstreeks naar de hemel, omdat het dak al tijden geleden volledig is ingestort. Dit doet af en toe denken aan het decor van een slechte western. Op andere plekken is het gebouw nog in tact en verlicht de zon door de prachtige glas in lood vensters de vergane wereld van het kasteel.
Jan Bette liet hier, op de plaats van een door de geuzen vernield kasteel, aan het eind van de 16e eeuw een nieuw kasteel bouwen. In 1607 werd hij door de prins der Nederlanden gezegend met de baronstitel. In de 19e eeuw wordt het gebruikt als elitair internaat waar in het Frans les wordt gegeven. Door de Belgische taalwetten van 1963 krijgen alleen Nederlandstalige scholen subsidie en wordt de school gesloten.
In 1979 wordt besloten het kasteel als monument te beschermen, maar door fouten in de procedure wordt dit uiteindelijk ongedaan gemaakt. Het gebouw zal nu waarschijnlijk worden gesloopt.
Oranjeboom brouwerij Breda: Soms heb je
van die momenten dat je denkt de beste verlaten plaatsen gezien te hebben, dat
een voortzetting van je avonturen nooit meer die mooiste ervaringen kan evenaren.
Op zo'n moment is het natuurlijk het mooist als die ideeën worden neergesabeld
door een bezoek aan een andere fantastische plek. Dankzij Fleur van Zuilen uit
Breda hadden we in het laatste weekend van oktober een dergelijke ervaring.
Haar tip: de Oranjeboom brouwerij in Breda. Het avontuur in de brouwerij was
een van de mooiste tot nu toe. Nadat we dachten alles gehad te hebben, ontdekten
we nieuwe ruimtes, nieuwe mogelijkheden, een proeflokaal, een ontspanningsruimte
compleet met open haard en podium, en uiteindelijk als onbetwist hoogtepunt
een ruimte met de oude koperen ketels waar het bier in vroeger tijden gebrouwd
werd. Het moet een grote deceptie zijn geweest voor de 334 medewerkers die hun
baan verloren. Donderdagochtend 29 april 2004 werd de bierproductie voorgoed
beëindigd. Om precies 10.27 uur werd het allerlaatste flesje gebotteld
en de afvulinstallatie 'Colonne 6' stilgelegd. Hiermee kwam een einde aan 376
jaar brouwerijhistorie, die formeel werd beëindigd op 1 juli 2004. Vanaf
dat moment werd de produktie overgenomen door negen brouwerijen in Nederland,
België, Luxemburg, Duitsland en Groot-Brittannië. In Breda bleven
alleen het hoofdkantoor Nederland (220 medewerkers), een drankengroothandel
en een serviceafdeling horecatechniek achter. De stilgelegde afvullijn verhuisde
naar Rusland of Oekraïne. Bedankt Fleur voor deze fantastische ontdekking.
UE urbex At some moments you think you've seen the best abandoned places, and
even to continue on your adventures can't help to equal those most precious
experiences. At that time it's the greatest when such an idea is taken down
by paying a visit to another fantastic place. Thanks to Fleur van Zuilen from
Breda we had a similar experience in the last weekend of oktober. Her tip: the
abandoned Oranjeboom brewery in Breda in the Netherlands. The adventure in the
former brewery was one of the greatest untill now. Just when we thought we had
seen it all, we discovered new spaces, new possibilities, a beer tasting room,
a recreation area including a fireplace and stage, and finally the undisputed
highlight: an area with the old copper kettles in wich they used to brew the
beer. It must have been a great deception for all 334 employees who lost their
job. On thursdaymorning the 29th of April 2004 the beerproduction once and for
all was terminated. Exactly at 10.27 p.m. the last bottle was bottled and the
filling installation 'Column 6' was shut down. This ended 376 years of brewing
tradition, formerly ended on the first of July 2004. From that moment on nine
other breweries in Holland, Belgium, Luxemburg, Germany and Great Brittain took
over the production. In Breda only the head-office for Holland (220 emplyees),
a liquor wholesaler's and a servicedepartement catering technique remained.
The bottle-filling line moved to Russia and the Ukraine. Thank you Fleur for
this magnificent discovery! Het heeft even geduurd, maar ook de tekst over onze
reis naar Uckange in Frankrijk staat nu online. Klik hier om het reisverslag
te lezen en de foto's te bekijken. Uckange: Na een lange tocht door Zuid-Nederland,
Belgie, Luxemburg en Noord-Frankrijk komen we aan in Uckange. Voor ons prijkt
de koelconstructie van de hoogovens, imponerend, overheersend. We parkeren onze
auto en gaan op zoek naar een winkel, dorstig van de lange reis. We smachten
naar bier en vinden een benzinepomp waar bier wordt verkocht. We lopen langs
de stenen muur die ons nog van deze locatie afscheidt. Opvallend veel politieauto's
patrouilleren in de buurt van de fabriek. Nadat een politieauto gepasseerd is
loopt Dimitri in rustig tempo naar de stenen muur en trekt zichzelf omhoog.
Precies op dat moment rijdt weer een politieauto langs en stopt. Mijn hart bonkt
in een tempo waar menig gabber jaloers op zou zijn. We moeten paspoorten laten
zien. Gelukkig reageren de agenten niet zoals ik in verhalen van collega-urbanisten
heb gelezen. We mogen gaan en lopen richting auto. We besluiten naar de andere
kant van het terrein te rijden en het nog een keer te proberen. Het blijkt hier
eenvoudiger en binnen een paar minuten staan we op het terrein. Inmiddels is
al laat en 2 uur later begint het te schemeren. Sytse, een vriend die er dit
keer ook bij is heeft ergens binnen een helm zien liggen en wil deze als souvernir
meenemen. Hij rent op volle snelheid een compleet donkere ruimte binnen waar
de helm zou liggen. We horen een doffe klap en rennen zijn richting uit. Verdwaasd
loopt sytse met een kleine ronde rode plek op zijn hoofd naar buiten, de helm
in zijn hand.Jammergenoeg hebben we allemaal het fototoestel net opgeborgen
zodat zijn verdwaasde blik niet kan worden vastgelegd. Hij blijkt tegen een
uitstekende wapeningsstaaf te zijn opgelopen. We lopen naar de auto en brengen
de rest van het weekend als toerist in Luxemburg door. Meelfabriek Leiden 2005
urban exploration in Nederland In januari 2005 kregen we een tip van onze vriend
Daniel Helwegen uit Leiden (op foto 10 zie je hem in actie). Daar staat al sinds
1988 een oude meelfabriek leeg. Het is het een prachtig complex, maar helaas
is het ons niet gelukt om een kijkje binnen te nemen in deze leegstaande fabriek
Zoals zo vaak in Nederland het geval is bij leegstand, was alles hermetisch
afgesloten, en hadden we dingen moeten vernielen om toegang te krijgen. Maar
aangezien wij vanzelfsprekend keurige burgers zijn (en ons aan de ongeschreven
urbanexplorers code houden hebben we daar maar vanaf gezien. We zijn nog wel
het terrein opgekomen (door aan te bellen nota bene; sommige delen waren nog
bewoond), maar veel mooie foto's heeft het al met al helaas niet opgeleverd.
Volgende keer beter! Wij drieen Barth La Lau, Dimitri van Veenen en Ruben Albada-Jelgersma
fotograferen in oude fabrieken, leegstaande fabrieken. Het is helaas een beetje
een hype, samengevat onder de noemer urban exploration. Barth Lalau uit Schiedam
Rotterdam, Ruben Albada-Jelgersma vroeger Heerenveen nu ook Rotterdam, is afgestudeerd
ingenieur en werkzaam bij Royal Haskoning in Rotterdam en Dimitri van Veenen,
werkt als vormgever bij Groot Haar & Orth. Avis Verffabriek Westzaan 2005 We
zijn inmiddels weer met z'n drieën wezen fotograferen, opnieuw in eigen
land. Urban exploration in Nederland: het kan dus wel! We hebben op zaterdag
19 november de Avis verffabriek in Westzaan en voormalige camping 'De Molshoop'
een bezoek gebracht. De foto's van Avis Westzaan staan inmiddels online, klik
hier voor een overzicht van alle foto's. Een uitgebreider verslag van deze trip
en de foto's van 'De Molshoop' zullen zo snel mogelijk worden toegeveogd. Na
in het uiterste westen van Duitsland in Nordhorn tegen de Nederlandse grens
aan, de weg te zijn kwijt geraakt, parkeerden we de auto om even iets te drinken
en op de kaart te kijken. We stonden naast een leegstaand complex, een oud leegstaand
fabriekspand. We besloten binnen te kijken. Het bleek een groot verlaten complex
te zijn, bestaande uit meerdere gebouwen. Overal verbonden lange gangen de verschillende
hallen, kamers, vertrekken en trappenhuizen. Veel stond nog zo opgesteld zoals
het waarschijnlijk de laatste dag was achtergelaten. Je stelt je voor hoe men
daar gewerkt heeft, wat er zich heeft afgespeeld en hoe de werknemers daar die
laatste dag zijn weggegaan, wellicht met een heleboel onzekerheid in het verschiet
en beseffende dat dit de laatste keer was dat ze hier zouden komen. Als je daar
binnen staat gebeurt er iets met je. De eens zo gevulde zalen vol met werkende
mensen hebben plaats gemaakt voor een ondoorgrondelijke leegheid, die alleen
wordt verstoord door de rondvliegende (en schijtende) duiven. Het gebouw vertelt
je een verhaal over de glorietijden zonder de details te onthullen, maar laat
tegelijk zien hoe snel de glorie vergaat. Na dit eerste contact met deze vergeten
wereld was onze interesse definitief gewekt. Dit is urban exploring Eindelijk
weer een kleine update van de site. Hoewel het alweer foto's van een aantal
maanden geleden zijn, vinden we ze toch de moeite van het plaatsen waard. Dit
is namelijk ons eerste geslaagde project in Nederland! We zouden eigenlijk gaan
fotograferen in het oude Sint Andreas ziekenhuis in Amsterdam, maar toen we
daar aan kwamen, bleek dit al grotendeels te zijn gesloopt. Uiteindelijk zijn
we toen in Zaandam beland, op het Hembrug terrein. Voor zover we hebben kunnen
nagaan, was dit terrein nog niet eerder door 'urban explorers vastgelegd. Momenteel
is het vrijwel verlaten, maar tot voor kort was het nog in gebruik bij de munitiefabriek
Eurometaal en het ministerie van Defensie. De oorspronkelijke gebruikers waren
het Ministerie van Oorlog, de munitie- en wapenfabriek Artillerie Inrichtingen
en de Gereedschapswerktuigenfabriek Hembrug. Hier werd in het grootste geheim
munitie vervaardigd, explosief materiaal opgeslagen en wapentuig getest. Op
het hoogtepunt werkte hier 7500 man personeel. urban exploration nederland In
het weekend van 8 en 9 oktober 2004 stond een trip gepland naar de omgeving
van luik, het walhalla voor de liefhebber van desolate architectuur. Het doel
was le valdor een voormalig psychiatrisch ziekenhuis. Het nieuwe psychiatrische
ziekenhuis is er naast gebouwd. Le valdor maakt een enorme indruk als je er
voor staat. Bijgekomen van onze eerste impressie werden er plannen gemaakt om
het ziekenhuis ongezien te bereiken. Aan de buitenzijde behoeden hoge hekken
met prikkeldraad de voorbijgangers om dit prachtige gebouw eens nader te bekijken.
Bovendien staat le valdor midden in Luik wat ongezien binnen komen aanzienlijk
bemoeilijkt. De gendarmerie is immers zo gebeld. Na eens goed rondgekeken te
hebben besloten we een poging door de heuvels aan de achterzijde te wagen, niet
wetend of we wel op de goede plek uit zouden komen. Na wat klimmen en weer afdalen
bleek ongeveer een uur later dat we toch niet echt de beste keus gemaakt hadden.
Om de gebouwen te bereiken moesten we ofwel terug, of ongezien door iemands
tuin heen rennen, het (drukke) spoor oversteken, een dicht bos struiken door
en over een hek heen klimmen. We kozen de laatste optie. Of het ons is gelukt
om ongezien le valdor te bereiken is niet duidelijk. We waren binnen en een
open raam was nu snel gevonden. Lange corridors, trappen in het midden van iedere
gang. Een vreemd soort stilte. Het gebouw is zo'n immens doolhof van gangen,
trappen, hallen en kamers dat het lijkt alsof de artsen zich ervan wilden verzekeren
dat iedereen binnen daadwerkelijk gek was en zou blijven. Budapest Zoals het
bij de junk gaat kriebelen als hij in aanraking komt met zijn dealer en dus
met zijn drug, gaat het bij de volbloed fabriekstoerist kriebelen als hij in
aanraking komt met de grauwheid van de wereld om hem heen. Er moet dan iets
gevonden worden waar hij zijn lusten op kan botvieren, zijn drug, de verlaten
fabriek. Exact dat is wat gebeurde in Budapest, waar we op vakantie een week
doorbrachten. Bij het zien van zoveel grauwheid in de buitenwijken van Budapest,
moest er iets gevonden worden dat aan ons verlangen tegemoet kon komen. En na
wat zoeken was het gevonden, een leegstaande fabriek. Eenmaal gevonden moesten
we binnen zien te komen. Op het terrein waren een paar mensen bezig de ergste
puinhopen op te ruimen. Gelukkig waren ze meestal achter het gebouw bezig, waardoor
wij ongezien over het hek konden klimmen. De fabriek was niet mooier dan andere
verlaten plekken die we hadden gezien. De spanning was wel meer voelbaar. Normaal
gesproken ebt de spanning na het betreden van het gebouw langzaam weg, nu niet.
We wisten niet of en wanneer de werkers binnen zouden komen en moesten zonder
geluid te werk gaan. Bij vertrek zijn we uiteindelijk oog in oog komen te staan
met een van de arbeiders. Zonder iets te zeggen zijn we rustig in de richting
van het hek gelopen en erover heen geklommen, de man vol verbazing achterlatend.
UE urbex Despite the fact Hasard Cheratte Hassard already shut down in 1977,
it's still stately there. Most of the buildings go back to the beginning of
the last century. The former mine lies against a hill in the small village of
Cheratte near. The complex of passages of the mine are beneath the neighbouring
hills. Across the closed gate at the main entrance still are some (occupide)
houses. At the gate there's a sign warning for watchdogs. Is it still hanging
there since 1977?! We decide to try entering Hasard Hassard through the hills
on the back of the mine. After a heavy journey (through thick grown bramble-bushes
including nasty thorns!, up the hill and down a real sharp drop down), we finally
stand on top of Hasard's Hassard's wall which is about 6 meters high. So trying
to jump down doesn't seem very wise. The soil is definately not even and there's
a big chance of spraining something. We also heard dogs barking. It was'n very
clear if the dogs were on the domain of the old mine, but with the warningsign
at the gate still in mind, we decide to climb back up the hill and try to get
closer to the main building. Going down was relatively easy, and a few minutes
later we enter the building. On the inside a abandoned and forgotten world shows
it self. Inside the changing rooms there still hang some rags from what once
must have been some worker's garment. Shoes and boots already stand several
years, abandoned, on the same place, untouched. You get the idea workers can
come in any time, not disturbed by your presence. Hasard Cheratte Hassard is
special and lets you experience the reality of past times. UE, urbex, Untill
it closed down in 1998 Phoenix West was the most important place for the production
of steel in Dortmund. After the production was shut down, parts of the factory
were dismantled and transfered to China, but as you can see on the photos there's
still enough left. At first we both wanted to visit Phoenix West and East, but
unfortunately, by the time we got there everything in Phoenix East was already
demolished. The whole Eastern industrial area was a bare spot, a housing estate
(including a small lake) will arise at this location. But it already took us
a day to see everything we wanted on the 110 heactare large West area. Still
it's kind of tragic: this used to be high-quality industry, but caught up by
time, this is all there's left of it... In January 2005 our friend Daniel Helwegen
from Leiden (click on photo 10 to see Daniel in action) gave us a tip about
a old flour-factory that was abandoned since 1988. It's a beautiful building,
but unfortunately we didn't succeed to take a peak on the inside. As so often
in the Netherlands when there's a abandoned place, everything was hermetically
sealed, and we should have to destroy something to get in. But offcourse, we're
neat citizens, so we left without seeing the inside. We did get on the area
(by ranging the doorbell(!), some parts were still occupied), but you will understand
we were not able to make a lot of nice pictures here. Better luck next time!
The weekend of 8 and 9 Oktober we got a trip planned to the city of Liege, a
Valhalla for anyone who loves desolate architecture. Our goal was Le Valdor,
a former mental hospital. The new one was already build right next to it. But
standing in front of the old Valdor, it made a huge impression to all of us.
Now it was time to make plans how to get into the old hospital unseen. On the
outside high fences with barbed wire restrain passengers from taking a closer
look at this magnificent building. Furthermore, Le Valdor is standing in the
inner city of Liege, which makes it even harder to get inside without being
noticed. And the gendarmerie can be called in a instance. After we took a good
look around, we decided to take our chances by entering Valdor through the hills
on the backside , not knowing if we would arrive on the right spot. After some
climbing up those hills and coming down again, it appeared this wasn't the best
choice we could have made. To reach Valdor we either had to go back, or run
through people's garden, cross the active railroad, through the thick bushes
and still climb over a fence. But we decided to do so, going back was not a
option. If we made it to Valdor without being seen is not really clear, but
we doubt it. But we arrived and a open window was quickly found. Long corridors,
stairs at the end of every passage. A strange kind of silence. This building
is such a immense labyrinth of passages, stairs, halls and rooms that it seems
like the doctors wanted to make sure everyone inside was mentally ill and would
stay that way... After we got a bit lost in Germany, close to the Dutch border,
we parked our car to get something to drink and to take a look on the map. By
coincidence we parked next to a old abandoned factory. We decided to take a
look inside. It appeared to be a big complex, which excisted out of multiple
buildings. Everywhere long passages connected the several rooms, departures
and stairwells. Lots of things just stood there like they were left the day
the factory closed it's doors. You imagine how they worked there, what went
on inside the factory and how they left on the last production day, probably
with lots of insecurities for the near future, and knowing they would never
set foot inside the factory again. When you're there, thinking those things
through, somethings happens to you. The big halls, once filled with many workers,
are now undefinably empty, only disturbed by the flying (and everywhere shitting)
pigeons. This building told us a story about old glorytimes, but showed how
soon those moments of glory fade away. After this first contact with a forgotten
world our interest was definately awakened. Zaandam Hembrug This is our first
succesfull project in the Netherlands! At first we had in mind to take photos
at the old Sint Andreas hospital in Amsterdam, but when we arrived there, most
of it turned out to be demolished already. Eventually we ended up in Zaandam,
at the Hembrug-terrain. As far as we could check, this area was never before
photographied by a urban explorer. At the moment it is almost completely abandoned,
but untill recently it was used by the ammunitionfactory Eurometaal and the
Dutch Secretary of Defence. The original owners were the Secretary of War, the
ammunition- en weaponfactory Artillery Institution and the Tool-and Equipmentfactory
Hembrug. It was top-secret there was ammunition made, explosive material stored
and weaponry tested. At it's peak over 7500 men worked at the Hembrug area.
Carcokes Zeebrugge/Zwankendamme at the coast of Belgium, our second project.
Through other 'industrial heritage' websites we found this impressive complex
that dates back to 1900. What didn't know what to expect, if there was any security,
vagabonds or drug-addicts, not even if it would still be there. Fortunately
the cokesfactory was still there, but even though it's only closed since 1996,
everything has fallen into disrepair. We did meet security by the way, but only
when we were already done taking our pictures and ready to leave again. Budapest
2005 Like a drug addict feels a rush once he gets in touch with his dealer and
his drug, the full-blooded factory-tourist feels that same rush when he gets
in touch with the greyness of the world that surrounds him. Something has to
be found to satisfy his needs, his drug, the abandoned factoy. So that's what
happened in Budapest, where we stayed during the holidays for a week. Looking
at so much lost glory in the outskirts of Budapest, we had to meet our deepest
desire. And we found what we were looking for: a empty factory. Once found,
we had to get inside. On the terrain a few men were clearing the biggest rubble.
Luckily for us, they were at the back of the old factory most of the time, so
we could climb over the fence without being noticed. The factory wasn't as nice
as other abandoned places we'd seen, but we felt at least as much tension as
we did at other forbidden places. Normally the tension fades away after we have
succesfully entered the building, this time it didn't. We didn't know if or
when the workers would enter and had to move without making any noise. When
we left the factory, we ran into one of the workers. Without anybody saying
anything we walked calmly to the fence and climbed over it, leaving the man
there in astonishment. Click here for a overview of all pictures. Do you have
a addition, question, or something else to report? Feel free to report it in
our guestbook. Soon on this website: pictures of our expedition to the former
'Oranjeboom-brewery' in Breda in the Netherlands. Click here to view a little
movie where we, in company of Fleur (who gave us the tip), have just left the
brewery. Barth la lau, ruben albada jelgersma, albada, jelgersma, van veenen,
complex, verval fotografie fotografen photogallery fotogallerij urban urban
explorer exploring photography dimitri at vergane-glorie.nl barth at vergane-glorie.nl
ruben at vergane-glorie.nl vergane-glorie's friends: sytse bloem sytse was met
ons mee naar uckange in frankrijk en naar hasard cheratte Hassard Cheratte bij
Luik met onze weekendstop in Luxemburg vergane-glorie's friends: sebastiaan
van der wal ook mee naar uckange in frankrijk en naar hasard cheratte hassard
cheratte bij Luik dimitri rijmstein hall of veen nevelsektor vanveenen heerenveen
vergane-glorie's friends: sietse bloem leeuwarden vergane-glorie's friends:
bouwe klaas westerdijk den haag vergane-glorie's friends: daniel helwegen leiden
domein via tisonline ontdekking home foto's links contact. Gastenboek: Tony,
NL: Allez, 'n mooie site! Over vergane glorie: Bent u ook op zoek naar de schoonheid
in het onbeminde, de authenticiteit van het alledaagse, de verrukking van het
ordinaire en de verrassing van het bekende? Wij maken u deelgenoot van onze
ontdekkingen! U gaat toch ook mee? www.cheapdeals.nl Bianca van der Werf: Hey
mannen! Vanmorgen zijn wij elkaar tegengekomen tijdens de 'sluip-Inn' in de
Avis fabriek. Ben meteen gaan kijken naar jullie site bij thuiskomst. Bonkend
hart en blozende wangen.... geweldig!! Was nog nooit een 'verboden' gebouw binnengedrongen,
maar zie mezelf na 1 keer als aankomend fabriekstoerist, grinn.... Bedankt voor
de inspiratie!!! Zal op www.fotocollectief.nl wat foto's zetten (een klein beetje
want alle eer gaat naar Hans Klopper!) en nog wat analoge beelden van het Ruhrgebied
en Ferropolis (dit was verschrikkelijk geweldig een paar jaar geleden, geloof
dat het nu een pretpark-achtig-gebeuren is geworden). Het zijn oude bruinkoolgravers
van zo'n 160 meter lang, misschien eens een kijkje waard? In elk geval, ik hou
de site intenzz in de gaten... ga er vaker op uit en als ik wat tegenkom zal
ik het jullie laten weten!!! Greetz, Bianca. Hey Barth, ik heb toch nog een
soort Urban Exploration in Estland gevonden! Kijk voor meer informatie op http://taphos.angryziber.com/art/industrial_photos.php
Daar zijn verschillende plaatsen (de meeste rond Tallin) te vinden. Hopelijk
kom je daar nog weer terug om nog wat mooie foto's te maken, dat zou te gek
zijn man! Zoek ook eens op kopli liinid, dat zou ook 'scary pictures' opleveren.
Dit is in het noorden van Tallin. Waarschuwing erbij: don't go there after dark!
Heel veel succes en de groeten aan Sytse! Aart Jan van Mossel, Nederland: Fantastische
foto's hebben jullie in Zaandam gemaakt. urban exploration nederland vergane glorie Ben erg benieuwd waar jullie deze foto's
gemaakt hebben want ik ben ongeveer een maand geleden op het Hembrugterrein
geweest, maar ik kon deze plek niet vinden. Ben wel bij Eurometaal geweest maar
kwam daar niet verder dan de portier. Het terrein zag er nogal bewaakt uit.
Daarna ben ik in het oude Bruijnzeel gebouw geweest, maar daar waren de slopers
al flink bezig. Ben benieuwd naar je reactie en ga zo door. Vriendelijke groet,
Aart Jan. Hans Klopper, Holland: Het is mij nog niet gelukt om bij de Hembrug
te komen, maar onderweg daar naartoe reden we langs de Avis verffabriek in Westzaan.
Wellicht vinden jullie het de moeite niet, het is helemaal niet groot, maar
wel erg kleurrijk. Het pand wordt binnenkort gesloopt. Voorbeelden heb ik inmiddels
geplaatst op: www.fotocollectief.nl. Gr. Hans Klopper Sytse Bloem, Nederland:
vette site mooie foto's. Deze site straalt de sfeer goed uit die ik voelde toen
ik met jullie op pad was. ik ga gauw weer een keer mee op avontuur. later Fleur
van Zuilen, Nederland: Hoi Ruben, Dimitri en Bart, Hoe gaat ie met jullie? Zijn
jullie nog weer naar de Oranjeboom geweest? Ik ben beniewd hoe het is geweest.
Vast nog hele vette plekken gevonden he? Ik hoor het graag. Als jullie mooie
foto's hebben gemaakt, kunnen jullie ze dan mailen? Ik ben echt zo nieuwsgierig!
Groetjes Fleur. Hans Klopper, Nederland: Mijn naam is Hans Klopper, docent ICT
aan het ROC Leiden. Wat een fantastische site zeg, wat een foto's! Helaas heb
ik geen tip, of het moet al het fabriekspand 'de Adelaar' zijn in Wormerveer
(voormalig zeepziederij). Overigens is in deze buurt wel meer (ook gerestaureerde)
vergane glorie te bewonderen. Maar ik heb wel een vraag: momenteel is een aantal
van mijn foto's geplaatst op www.fotocollectief.nl. Hier wil ik een nieuw thema
beginnen : Zaanstreek. Ik ben Zaankanter in hart en nieren (zaandijk) en wil
nu eindelijk mijn streek in beeld brengen vanuit mijn beleving. Ik wil dat doen
in zekere lijn; van zuid naar noord. De munitiefabriek hembrug zou ik het eerst
willen fotograferen. Is het nog mogelijk in het pand te komen of moet ik daar
speciale toestemming voor hebben en zo ja, met wie moet ik contact zoeken? Met
vriendelijke groet, Hans Klopper Jos Gruythuysen, Belgie: Hallo, mijn naam is
Jos, ben een belgische urban fotograaf en ontdekte net jullie site via een link.
Wow prachtige foto's!! Ik zelf doe dit medium nu al zo'n 8 jaar en zag op jullie
site de volgende locaties: Zaandam 2005 Nordhorn 2004 (het begin) Dortmund Phoenix-West
2005 Zouden jullie mij hiervan de locatie (indien mogelijk juist adres) kunnen
geven? Ik wil die sites ook wel eens gezien hebben. in reply kan ik jullie wel
belgische locaties laten weten. met vriendelijke groeten. Jos fleur van Zuilen:
Hoi jongens! Ik wil jullie bedanken voor de fantastische ervaring, hoewel de
Oranjeboom bijna in mijn achtertuin staat was ik er nooit heen geweest als ik
jullie niet had ontmoet! Jullie foto's zijn echt super geworden. Als jullie
nog andere leuke foto's hebben, aarzel niet ze te mailen. En Dimitri ik heb
van jou ook nog fraaie foto's, toen in Antwerpen, je moest en zou over een muurtje
klimmen. Ik mail ze je nog wel. oude leegstaande fabrieken, carcokes, leegstaande
fabriek foto, oude fabrieken, urban exploration nederland, leegstaand fabriekspand,
cheratte mijnen. Bloemendaal, Provinciaal Hospitaal Dit keer stond Bloemendaal
op het Programma, het centrum van decadent Nederland. Slingerende weggetjes
langs mooie, maar vooral dure huizen bepalen hier het straatbeeld. Na wat zoeken
vinden we het ziekenhuis. Het ziekenhuis blijkt goed afgegrendeld. Alle ramen
en deuren op de begane grond zijn dichtgetimmerd om types zoals wij (junkies
komen in dit stukje geciviliseerd Nederland volgens mij niet voor) buiten de
deur te houden. Maar na wat klimwerk lukt het ons toch binnen te komen. Eenmaal
binnen ontdekken we een prachtig gebouw met lange gangen, mooie trappen, grote
balkons, binnenplaatsen en veel spinnenwebben. Het gebouw erg groot, maar op
sommige plaatsen is de doorgang versperd en moeten we zoeken naar nieuwe wegen
om verder te komen. Jammer is dat de meeste objecten die ooit het beeld hier
bepaalden zijn weggehaald. Hier en daar hangt nog een lamp, of staat nog een
object, maar de hoeveelheid objecten is beperkt. Dit doet niet alleen afbreuk
aan de sfeer in het gebouw (de glorietijden zijn nu niet meer voelbaar), maar
maakt het schieten van mooie plaatjes ook ingewikkelder. urban explorers nederland Uiteindelijk komen
we in een ruimte waar het alarm schijnbaar al een paar jaar zinloos staat te
piepen en de verwarming nog deels aanstaat om de resten vergane glorie te verwarmen.
Een mooie kans om onze ook al redelijk verkoelde lichamen weer eens op te warmen.
Het provinciaal Hospitaal Bloemendaal was een mooie ervaring en deed in veel
denken aan een le Valdor. Fort de la Chartreuse, Luik 2006 Een minder spannend
weekend dit keer, voor ons bezoek aan het uit 1817 stammende fort hadden we
toestemming en wisten we zŽker dat we andere mensen tegen zouden komen. Maar
dit maakte het weekend niet minder leuk! Bsidez, een bekende urban explorer
en YoZe, de man achter het urbexforum hadden een soort meet & greet georganiseerd
voor alle mensen die zich met dezelfde hobby bezig houden. Helaas kon Ruben at vergane-glorie
niet mee, waardoor Barth en ik met zn twee‘n op pad zijn gegaan. Het fort is
begin 1800 gebouwd door de Nederlanders en kwam na de Belgische onafhankelijkheid
in 1830 in handen van onze zuiderburen. Het totale terrein is ruim 30 hectare
groot, er was ruimte voor 3000 soldaten, maar die hebben er nooit gezeten. Tijdens
de eerste en de tweede wereldoorlog deed het oude fort dienst als gevangenis
van de Duitse bezetter en in deze periode is ook een groot gangenstelsel onder
het fort aangebracht. Aan het einde van de tweede wereldoorlog deed Chartreuse
dienst als militair ziekenhuis voor de Amerikanen. Sinds 1980 is het fort helemaal
verlaten waarna de natuur het langzaam aan heeft overgenomen. Nu groeien de
bomen door het dak. Toch blijft het vreemd om te zien hoe zo'n prachtig complex
met zo'n rijke historie veroordeeld is weg te kwijnen totdat iemand zich zijn
lot aantrekt of het door de slopershamer uit zijn lijden wordt verlost...
Jacht op verlaten mijnen, fabrieken en hoogovens
Urban exploring: ontdekkingstocht in lege panden
Urban explorers gaan op pad als een nieuw soort ontdekkingsreizigers.
Ze zoeken naar vergane glorie en leggen die op beeld vast.
Door Carola Houtekamer
Coevorden. ãIk moet altijd even kalmeren als ik net binnen ben.Ó Dimitri van Veenen haalt diep adem en zet zijn statief naast zijn rugtas neer.
Hij is zojuist met zijn collega Barth la Lau door een opengebroken deur geklauterd die toegang geeft tot een oude aardappelmeelfabriek.
Nu staat hij in een enorme verlaten ruimte. Door het dak vallen druppels, die zich bij de plassen op de grond voegen. Verder is het doodstil.
En koud. Barth steekt een sigaret op. De rook verwaait in de hoge hal van de voormalige fabriek in Coevorden, Drenthe. Doel van de inbraak: het vastleggen van vergane glorie.
Dimitri (31), grafisch vormgever en Barth (29), hovenier, zijn de auteurs van de website vergane-glorie.nl. Op deze plek houden de mannen een fotolog
van hun ontdekkingstochten of urban explorations bij. Zo vaak mogelijk gaan ze op jacht naar verlaten fabrieken, hoogovens, mijnen, ziekenhuizen.
Producten van de-industrialisatie, suburbanisatie en verwaarlozing. Gewoon, om te kijken. En de eenzaamheid te proeven. Coevorden is een gelukstreffer, want in Nederland zijn geschikte locaties dun gezaaid. Dimitri: ãDit land is aangeharkt.Ó
In Duitsland is veel meer aan verlaten industrie te vinden. Maar Belgi‘ is favoriet. Barth: ãBelgen zijn zo nonchalant. Dat land is ŽŽn grote bouwval. Geweldig.Ó
Bij hun ontdekkingstochten komen de mannen soms rare dingen tegen. Zwervers, junks, bewakingshonden, maar ook een verwarming die al jaren staat te loeien, zoals in psychiatrisch
ziekenhuis Santpoort in Bloemendaal. Soms hangt er een beklemmende sfeer. Dimitri: ãDat had ik in een oud psychiatrisch ziekenhuis in Luik, le Valdor. Die plek had zoveel
geschiedenis. Ó En er is het risico opgepakt te worden. ,,Bij een kasteel in de Ardennen stonden ze ons al op te wachten. We hadden de politieauto niet gezien. Maar ja, we doen strikt genomen weinig verkeerd.Ó
Op de eerste verdieping van de aardappelmeelfabriek zijn op sommige plaatsen de vloerplanken rot, op andere plaatsen steken stukken glas uit het dak in de grond. Urban exploring is niet helemaal zonder gevaar.
ãGisteren viel Barth nog van een hek van twee en een halve meter. Ik ben ooit door een vloer gezakt. Gelukkig bleef ik bij mijn middel steken.Ó
Dimitri gaat nooit alleen op stap. ãIk ben een angsthaas. Barth niet, die is voor niks bang.Ó
Exploring is een internationale bezigheid. In Nederland is er een handjevol mensen dat regelmatig op stap gaat. Op urbexforum.com ontmoeten
ze elkaar. De urban explorer is ãhet type man dat graag met een biertje in de hand staat.Ó Er zijn niet veel vrouwen in het vak. ãTe eng, misschien.Ó
Barth en Dimitri klauteren een wankel trapje op. De schuine daken van de hoge zaal die ze betreden zijn van gebarsten glas. De muren waren ooit
wit. Achter in de zaal blijkt een schot los te zitten, waar je achterlangs kunt kruipen. Opeens bevindt de expeditie zich op acht meter hoogte, tussen
twee gebouwen in. De schuin oplopende transportbrug loopt naar een enorme fabriek met stoffige transportbanden.
Barth, de klimmer van het stel, bungelt als eerste boven een ingestort trapgat. Binnen enkele minuten staan de mannen in een nieuwe wereld. Barth steekt opgetogen een
sigaret op. Dimitri trekt een blik SchultenbrŠu open. ãDe spanning, dat telt mee. En de liefde voor dingen die kapot gaan. Het verval. Je hebt mensen die houden van licht en je
hebt mensen die houden van donker. Ó Barth: ãOp het kerkhof hielp ik ooit met het ruimen van graven. Toen zag ik een vrouw liggen. Of eigenlijk
alleen haar skelet, met een jurkje er omheen. Ik vond dat mooi, ik bleef daar naar kijken.Ó
De mooiste locatie die Barth ooit bezocht heeft, is de kolenmijn Hasard Cheratte, bij Luik. ãDe mijnwerkers kunnen daar elk moment weer binnen
komen lopen.Ó Dimitri: ãDie mijn ging van de ene op de andere dag dicht. De directeur was er in 1977 in een weekeinde met het geld vandoor
gegaan. Maandagochtend stonden de werkers op de stoep, maar toen ging het hek niet meer open. Alles hangt er nog. Er staan zelfs nog schoenen.Ó Is
Vergane Glorie ook ge•nteresseerd in puinhopen of oude bruggen? Barth denkt na. ãNee, je moet wel naar binnen kunnen, een ruimte betreden.Ó
Waarom? Het valt even stil: ãJe bent heel klein in zoÕn grote fabriek. Alsof je zelf al ’n de foto staat.Ó
Meer informatie en fotoÕs: www. vergane-glorie.nl
Urban exploring in zes stappen
1 Zoek een verlaten locatie, liefst ŽŽn die nog niemand gevonden heeft. Locaties kun je vinden op gemeentelijke websites, in verslagen van bijvoorbeeld raadsvergaderingen, herbestemmingsplannen en digitale fotografieforums en door tips en toeval.
2 Je uitrusting moet in orde zijn: tomtom, camera, statief (de sluitertijd kan lang zijn in onderbelichte panden), hoofd- of zaklamp, stevige schoenen, werkhandschoenen, wc-papier en voor de liefhebber bier en sigaretten.
3 Maak een rondje rond het te onderzoeken pand. Dan weet je waar je gemakkelijk naar binnen kunt en hoe het complex in elkaar zit.
4 Zorg dat niemand je ziet wanneer je naar binnen klautert. Dat verkleint de kans op politie.
5 ãTake nothing but pictures, leave nothing but footprints.Ó En houd je aan die regel.
6 Deel je fotoÕs via weblogs met de wereld.
Cošperatieve Aardappelmeelfabriek Coevorden 'De Centrale' vergane glorie urban exploration nederland
De cošperatieve aardappelmeelfabriek in Coevorden, kortweg 'De Centrale' genoemd, werd in 1908 aan het Stieltjeskanaal gevestigd naar het ontwerp van de architectenbroers Wierenga uit Coevorden.
Op 19 maart jl. brachten wij, vergezeld door studente journalistiek/freelancer Carola Houtekamer en filmmaker/fotograaf Jaap van Heusden, een bezoek aan deze fabriek, die, in zijn nu bijna honderdjarige bestaan, het een en ander te verduren heeft gehad.
In de W.O. II kreeg de fabriek het zwaar te verduren, toen geallieerde B17 bommenwerpers op 21 februari 1944 per abuis hun brisantbommen loslieten boven Coevorden.
Het eigenlijke doel voor het bombardement was de nabijgelegen spoorlijn Zwolle - Bentheim die veelvuldig door de naziÕs werd gebruikt.
Deze werd slechts deels beschadigd.
Een voltreffer verwoestte het voorste gedeelte van de fabriek.
Hierbij verloren drie medewerkers het leven.
Een gedenksteen in de gevel herinnerd nog aan deze onfortuinlijke vergissing.
De strocartonfabriek aan de overkant van het kanaal, toentertijd in handen van de nazis, werd door drie inslagen volledig verwoest.
Vlak na de oorlog werd Ôde centraleÕ weer herbouwd en jaarlijks aangepast om de produktie te verhogen.
In het kader van het saneringsplan voor de aardappelmeelfabrieken werd in 1963 het bedrijf, na een fusie met aardappelmeelfabriek 'Excelsior' in Nieuw Amsterdam, voorgoed gesloten.
Na de sluiting werd de fabriek gebruikt als magazijnruimte en later als atelierruimte voor lokale kunstenaars.
Affiches die wij aantroffen in de houten turfloods naast de fabriek, verwezen nog naar een recentelijk daar gehouden voorstelling.
In 1996 is de fabrieksschoorsteen voor de helft gesloopt; waarschijnlijk i.v.m. instortingsgevaar, aangezien het grootste deel van de fabriek wel toegankelijk was, maar de ruimtes die naar de schoorsteen leidden grondig waren dichtgetimmerd of -gemetseld.
Een eventueel bestemmings- of sloopplan is bij ons niet bekend.
Desalniettemin, een fascinerend bezoek aan een plaats met een enerverend verleden.
</body>