 |
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
Nordhorn 2004 (het
begin) Het bleek een groot complex te zijn, bestaande
uit meerdere gebouwen. Overal verbonden lange gangen de verschillende
hallen, kamers, vertrekken en trappenhuizen. Veel stond nog zo opgesteld
zoals het waarschijnlijk de laatste dag was achtergelaten. Je stelt
je voor hoe men daar gewerkt heeft, wat er zich heeft afgespeeld
en hoe de werknemers daar die laatste dag zijn weggegaan, wellicht
met een heleboel onzekerheid in het verschiet en beseffende dat
dit de laatste keer was dat ze hier zouden komen. Als je daar binnen
staat gebeurt er iets met je. De eens zo gevulde zalen vol met werkende
mensen hebben plaats gemaakt voor een ondoorgrondelijke leegheid,
die alleen wordt verstoord door de rondvliegende (en schijtende)
duiven. Het gebouw vertelt je een verhaal over de glorietijden zonder
de details te onthullen, maar laat tegelijk zien hoe snel de glorietijden
kunnen vergaan. Na dit eerste contact met deze vergeten wereld was onze interesse definitief gewekt. Heb jij een aanvulling, vraag of iets anders
over dit project te melden? Plaats het in ons gastenboek.
|
|